Wiedźmińska wiki na Gamepedii łączy siły z wiki na Fandomie! Planowane jest przekierowanie tutejszego serwisu do wiedźmińskiej wiki na Fandomie. Jeżeli jesteś członkiem społeczności i masz pytania, wątpliwości lub sprzeciwiasz się przekierowaniu, napisz wiadomość na portalu społeczności!

As part of the Unified Community Platform project, your wiki will be migrated to the new platform in the next few weeks. Read more here.

Stella Congreve

Z Wiedźmińska Wiki
Skocz do: Nawigacja, szukaj
G SS Stella Congreve.jpg

Stella Congreve - hrabina Liddertal, córka barona Ottona de Congreve. Arystokratka z Nilfgaardu na dworze cesarza. Opiekowała się fałszywą Ciri na zamku Darn Rowan.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Gwint[edytuj | edytuj kod]

Dane z książek Sapkowskiego[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie oczy zwróciły się ku drzwiom, w których stanęła wysoka i dostojna Stella Congreve, hrabina Liddertal.


Czas pogardy, str. 238

- Zgadza się - Fringillą sięgnęła do kaletki. - Ten oto. Jaśniutkie włosy należące do sześcioletniej dziewczynki. Zachowałam resztkę. A warto, byś wiedziała, że opiekę nad izolowaną w Darn Rowan cintryjską księżniczką sprawuje Stella Congreye, hrabina Liddertal.


??, str.
Congreve, Estella vel Stella, córka barona Ottona de Congreve, poślubiona hrabiemu na Liddertalu, po rychłej śmierci tegoż nader roztropnie dobrami zarządzała, przez co do niemałego przyszła majątku. Dużą estymą cesarza Emhyra var Emreisa (ob.) się ciesząca, wielce znaczną osobą była u dworu. Choć stanowisk nie piastowała żadnych, wiadomem było, że głos jej i zdanie cesarz zawsze atencją i konsydencją zwykł był zaszczycać. Dzięki wielkiemu afektowi ku młodej cesarzowej Cirilli Fionie (ob.), którą jak córkę własną kochała, żartobliwie "cesarzową matką" zwana była. Przeżywszy oboje, tak cesarza, jak i cesarzową, umarła w 1331, a przeogromny jej majątek w spadku dalszym przypadł krewnym, bocznej gałęzi Liddertalów, Białymi zwanych, ci zaś, ludźmi lekkimi i szaławiłami będąc, doszczętnie go przeputali.
Effenberg i Talbot,
Encyclopaedia Maxima Mundi, tom III

Pani Jeziora, str. 395