Jesteś nowy na Wiedźmińskiej Wiki i nie wiesz od czego zacząć? Zajrzyj na portal społeczności i dowiedz się jak stać się częścią naszej społeczności!

Jak Luis Alberni stał się Goliatem

Z Wiedźmińska Wiki
Skocz do: Nawigacja, szukaj
Jak Luis Alberni stał się Goliatem
Tw3 book brown3.png
Przedmiot można przeczytać.
Opis
Rynsztunek/slot
Księgi
Kategoria
Zwykły przedmiot
Źródło
Karczma „Kuroliszek"
Cena bazowa
10 Novigradzkie korony
Kupno
24 Novigradzkie korony
Sprzedaż
2 – 3 Novigradzkie korony
Waga
0 waga

Zadania[edytuj | edytuj kod]

Dziennik[edytuj | edytuj kod]

Pośród rycerzy starego księcia wielu było walecznych i szczodrych, ale pośród nich największy był Luis Alberni. W herbie miał złotą gwiazdę pięcioramienną na czerwonym polu, a każde ramię gwiazdy przypominało o jednej z cnót.

Sława i pochwały uderzyły jednak Alberniemu do głowy. Lata mijały, a on zaczął uważać się za rycerza bez skazy. Uznał w końcu, że jest cnotą wcieloną i nie ma na świecie nikogo, kto przewyższyłby go pod tym względem, a nawet Pani Jeziora musi to przyznać. Alberni wyruszył więc do niej, by ta oddała mu hołd i uznając jego wspaniałość.

Jednak w miarę, jak Alberni zbliżał się do siedziby Pani, jego ciało i jego rynsztunek zmieniały się. Smukły rycerz rósł i nabierał ciała, aż w końcu koń nie mógł go nieść. Miecz na początku stał się drewniany, a potem zaczął zmieniać się w maczugę, a pyszna lśniąca zbroja zaczęła matowieć i obracać się w pył. Został tylko szyszak, przemieniony w drewnianą klatkę.

Alberni stanął nad brzegiem jeziora, chciał się odezwać, ale z jego ust wydobył się tylko dziki ryk. Rycerz ujrzał w tafli wody swoje odbicie i zrozumiał, że stał się olbrzymem. Pani Jeziora, która wyszła do niego, rzekła: Od dawna już obce są ci rycerskie cnoty, a pośród wszystkich twoich grzechów największa jest pycha. Ona zmieniła twój miecz w maczugę, pozbawiła cię rycerskiej zbroi, a twoje ciało przeobraziła w ciało bestii. Od tej pory będziesz znany pod imieniem Goliat. Udaj się na Gorgonę, gdzie będziesz żył w tej postaci z dala od ludzi, rozpamiętując w bólu czasy dawnej świetności, do czasu aż łaskawa śmierć nie uwolni cię od udręki.