Jesteś nowy na Wiedźmińskiej Wiki i nie wiesz od czego zacząć? Zajrzyj na portal społeczności i dowiedz się jak stać się częścią naszej społeczności!

Ebbing

Z Wiedźmińska Wiki
Skocz do: Nawigacja, szukaj
Propozycje herbów Ebbing
herby nieoficjalne

Nieoficjalny herb prowincji Ebbing
podkreślający formalną niepodległość

Nieoficjalny herb prowincji Ebbing
podkreślający zwierzchność cesarską

Ebbing – państwo graniczące z Metinną oraz prawdopodobnie Geso, de facto nilfgaardzka prowincja[1][2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1210 roku urodził się diuk de salm Roegner, późniejszy król Cintry. Ok. 1233 roku znaleziono dla skazanej incestem Calanthe męża. Wyszła za diuka w 1234 roku[1].

Ok. 1237 roku profesor etyki Vysogota uciekł z akademii w Castell Graupian na bagna Pereplutu, do Ebbing.

W 1239 roku królestwo zostało podbite przez Nilfgaard. W historiografii nifgaardzkiej wojny północne zaczęły się od zajęcia tego kraju.

Ok. 1265 roku w Ebbing wybuchła rebelia. Władyka z Geso sprzymierzył się z powstańcami. Cesarz Emhyr var Emreis wysłał karną ekspedycję, która stłumiła powstanie.

Po bitwie o Wzgórze Sodden wybuchło drugie znane powstanie. Zostało stłumione przez młodych nilfgaardzkich oficerów. Prawdopodobnie po tych wydarzeniach Ebbing zyskało pozorną autonomię.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

W Ebbing znajdowała się bagnista kraina zwana Pereplutem przecięta rzekami Arete, Lete, Sylte oraz Veldą.

Według profesora Giraldusa Temeriensisa Ebbing było sporych rozmiarów państwem, a jego dużą część zajmowały bagna Pereplutu, które były wylęgarnią potworów i chorób. Na wschód leżał masyw Tir Tochair[3]. Większość mieszkańców osiadło nad rzekami lub morzem[4].

Znane miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Znani obywatele[edytuj | edytuj kod]

Dane z książek Sapkowskiego[edytuj | edytuj kod]

- Tak, to prawda. Podbili Metinnę, Maecht, Nazair, Ebbing, wszystkie królestwa na południe od Gór Amell.
Krew elfów, str. 251
Męża dla skażonej incestem Calanthe trzeba było szukać aż w dalekim Ebbing, dokąd plotki nie dotarły.
Chrzest ognia, str. 113
- Pewnie, że nie bez przyczyny - warknął Bronibor. - Emhyr rozgramia właśnie Aedirn i wie, że jeśli wkroczymy, a z nami Redania i Kaedwen, to pobijemy go,wyrzucimy za Dol Angra, do Ebbing.
Czas pogardy, str. 126-127
Gościńcem przeszły następne chorągwie, za jazdą poja­wiły się korpusy piechoty. Maszerowali łucznicy w żółtych kabatach i okrągłych hełmach, kusznicy w płaskich kapa-linach, pawężnicy i pikinierzy. Za nimi szli tarczownicy, opancerzeni jak raki weterani z Vicovaro i Etolii, dalej kolorowa zbieranina - zaciężni knechci z Metinny, najemnicy z Thurn, Maecht, Geso i Ebbing...
Czas pogardy, str. 213

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 Alfabet Sapkowskiego.
  2. Krew elfów.
  3. Jest to najprawdopodobniej fałsz, ponieważ Geso graniczyło z Tir Tochair, a rzeka Velda miała tam swój górny bieg.
  4. Wiedźmin: Gra Wyobraźni