Wiedźmińska wiki na Gamepedii łączy siły z wiki na Fandomie! Planowane jest przekierowanie tutejszego serwisu do wiedźmińskiej wiki na Fandomie. Jeżeli jesteś członkiem społeczności i masz pytania, wątpliwości lub sprzeciwiasz się przekierowaniu, napisz wiadomość na portalu społeczności!

Hi Gamepedia users and contributors! Please complete this survey to help us learn how to better meet your needs in the future. We have one for editors and readers. This should only take about 7 minutes!

Agnes z Glanville

Z Wiedźmińska Wiki
Skocz do: Nawigacja, szukaj
F Agnes z Glanville.jpg

Agnes z Glanville - pierwsza kobieta, która została czarodziejką, mistrzyni władania siłami powietrza, członkini pierwszej Kapituły, autorka księgi Tajemnica tajemnic.

W grze Wiedźmin na cmentarzu na bagnach znajduje się jej pracownia, co może oznaczać, że pochodziła z Temerii.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Gwint[edytuj | edytuj kod]

Dane z książek Sapkowskiego[edytuj | edytuj kod]

Wieczory spędzały na czytaniu ksiąg, razem lub oddzielnie. Ciri przebrnęła przez 'Dialogi o naturze magii' Stammelforda, 'Mocarstwa żywiołów' Giambattisty, przez 'Magię naturalną' Richerta i Moncka. Wertowała też - bo przeczytać ich w całości nie zdołała - takie dzieła, jak 'Świat niewidzialny' Jana Bekkera czy 'Tajemnica tajemnic' Agnes z Glanville. Zaglądała do pradawnego pożółkłego 'Kodeksu z Mirthe' i do 'Ard Aercane', a nawet do słynnej, strasznej 'Dhu Dwimmermorc', pełnej budzących grozę grawiur.


Krew elfów, str. 279-280

Bekker i Giambattista poddają magicznemu testowi dzieci kolejnych przybywających osadników, by wykryć Źródła. Wyselekcjonowane dzieci będą odebrane rodzicom i zabrane do Mirthe, pierwszej siedziby magów. Oglądasz właśnie historyczny moment. Jak widzisz, wszystkie dzieci są przerażone, tylko ta rezolutna bruneteczka z pełnym ufności uśmiechem wyciąga ręce do Giambattisty. To sławna później Agnes z Glanville, pierwsza kobieta, która została czarodziejką. Ta niewiasta za nią to jej matka. Smutna jakaś.


Czas pogardy, str. 133

Historyczny moment powołania pierwszej Kapituły i uchwalenie Prawa. Od lewej siedzą: Herbert Stammelford, Aurora Henson, Ivo Richert, Agnes z Glanville, Goffrey Monck i Radmir z Tor Carnedd. Tutaj, jeśli mam być szczery, też aż się prosi o uzupełniający obraz batalistyczny. Wkrótce bowiem w brutalnej wojnie wykończono tych, którzy nie chcieli uznać Kapituły i podporządkować się Prawu. Między innymi Raffarda Białego. Ale o tym historyczne traktaty milczą, by nie szkodzić jego pięknej legendzie.


Czas pogardy, str. 134

Niewątpliwie. To zresztą alegoria. Nazwałbym ją alegorią triumfującej kobiecości. Powietrze, Woda, Ziemia i Ogień. I cztery słynne czarodziejki, mistrzynie we władaniu siłami tych żywiołów. Agnes z Glanville, Aurora Henson, Nina Fioravanti i Klara Larissa de Winter. Spójrz na następne, bardziej udane płótno. Tutaj też widzisz Klarę Larissę dokonującą otwarcia akademii dla dziewcząt. W budynku, w którym właśnie się znajdujemy. A te portrety to wsławione absolwentki Aretuzy. Oto długa historia triumfującej kobiecości i postępującej feminizacji zawodu: Yanna z Murivel, Nora Wagner, jej siostra Augusta, Jadę Glevissig, Leticia Charbonneau, Ilona Laux-Antille, Carla Demetia Crest, Yiolenta Suarez, April Wenhaver... I jedyna żyjąca: Tissaia de Vries...


Czas pogardy, str. 134

Innymi słowy, dziwi cię, że na bankiecie spotkałeś Hena Gedymdeitha i Tissaię de Yries, a nie było wśród nas Bekkera, Agnes z Glanville, Stammelforda czy Niny Fioravanti?


Czas pogardy, str. 135